Het leven kan soms raar zijn. Ik was opeens terug in Istanbul, in de wijk Kadiköy, na 10 dagen in Bangkok te hebben doorgebracht. Istanbul, een bijzondere bestemming met vele herinneringen en de plek waar mijn reizen is begonnen in Juli 2015. Nu was ik er in januari 2017 en dingen beleefde ik anders sinds die tijd. Er is in de tussen tijd veel gebeurt en Istanbul is niet meer zoals het was. Het was ongepland om in Istanbul te zijn, maar tijdverspilling, was het zeker niet. 

Istanbul blijft prachtig. De tocht met de ferry geserveerd met een prachtig uitzicht. Vooral ’s avonds is Istanbul mooi door de vele lichtjes die de skyline verlichten. En Kadiköy, mijn favoriete buurt waar ik en mijn vriend Tolga restaurantjes met lekkere pasta bezochten, veel thee dronken en mensen nastaarden vanaf het balkon terwijl wij van ons koffie nipten.

Ik was terug in mijn oude bekende hostel: Hush Hostel met het heerlijkste ontbijt. Witte kaas, tomaten, komkommer, olijven en een eitje erbij. God, wat had ik het Turkse ontbijt gemist. Ik ontmoette daar de Syrische Mohammed en de hostel hond Gizmo. Samen met Mohammed en Gizmo, liep ik langs de kustlijn van Kadiköy, waar de ferries uit de mist verschenen en het bekende treinstation op de achtergrond. We passeerde verliefde stelletjes, mensen die kleumden van de kou, konijnen die de toekomst kunnen voorspellen en de bange zwerfkatten die Gizmo bleven aanstaren.

Verliefd stelletje bij de zee in Kadiköy Istanbul

Ferry haven in Kadiköy Istanbul met een hondKonijnen die de toekomst voorspellen in Istanbul KadiköyZwerfkatten in Istanbul Kadiköy

De vorige keer ik in Istanbul was het extreem warm. In afgelopen januari 2017, was het er koud. De koude temperatuur voelde onwennig. Ik had het gevoel dat ik al jaren geen tijd meer in een koude temperatuur heb doorgebracht. Mijn iets te dunnen jas en mijn kapotte nep Vans, die ooit uit door een hond in Jordanië zijn kapot gebeten, waren ook niet de beste kledingkeuzes.

Ik voelde mij niet bang in Istanbul, maar ik zag wel dat Istanbul veranderd is. De toeristen waren weg, controles bij de metro haltes en politie in de bussen die overdag overvol zijn. Het NOS nieuws hield ik in de gaten met behulp van een VPN verbinding. Het moest via een VPN-verbinding omdat Turkije NOS geblokkeerd heeft door de publicatie van de video waarin te zien was hoe de Russische ambassadeur in Ankara werd doodgeschoten.

Vast en zeker, is Istanbul niet langs je voorbij gegaan in de nieuwsberichten. Verschillende aanslagen en zelfs een poging tot een militaire coup afgelopen zomer. De confrontaties met de aangrijpende gebeurtenissen waren opeens vanaf het beeldscherm voor mijn neus verschenen…

Ik liep vanaf de Galata toren via de bekende winkelstraat Istiklal Caddesi naar het Taksim plein waar massa’s mensen verschenen na de mislukte militaire coup. Mensen juichend voor hun vaderland en Erdogan, ik had het destijds op TV gezien. Nu was het plein bijna verlaten. Met de bus passeerde ik het Besiktas voetbalstadium waar niet zo lang geleden de zoveelste aanslag was gepleegd. Tolga en ik reden over de bekende Bosporus brug die tegenwoordig luistert naar de naam: Martelaren-brug sinds de militaire coup. En de nacht club waar tijdens oud en nieuw 39 mensen werden doodgeschoten, nu waren er alleen rode Turkse vlaggen te zien.

Nee, Istanbul is tegenwoordig niet zo vrolijk meer maar niet van zijn pracht ontnomen. De tranen zijn nog niet opgedroogd maar de glimlach is overal te bekennen. Het leven gaat door voor de inwoners van Istanbul. Het is de stad waar hun huis is, kinderen wonen, de herinneringen zijn gevormd en waar er gewerkt moet worden. Of je er als toerist moet heen gaan? Dat is helemaal aan jouzelf.

In Besiktas, vlakbij de plek waar de aanslag was

In Besiktas, vlakbij de plek waar de aanslag was

Zwerfhonden die warmte zoeken bij de heaters van de Starbucks in Kadiköy istanbul

Zwerfhonden die warmte zoeken bij de heaters van de Starbucks in Kadiköy

This post is also available in: English